TEATR IM. BOGUSŁAWSKIEGO W KALISZU

 
2020, październik

PROSNA. KRYMINAŁ MUZYCZNY

Michał Chludziński, Łukasz Czuj
reż. Łukasz Czuj
prapremiera 24 października 2020
Bohaterem tego musicalu jest nieistniejący ekskluzywny niegdyś hotel Prosna i – mówiąc najkrócej - ludzie z nim związani: lokalny bandzior, prostytutki, oszuści, sekretarz partii, dziennikarz, mamy także - zgodnie z tytułem – historię kryminalną, jest trup, jest śledztwo, a kto zabił – tego nie zdradzę, bo w przypadku kryminału byłoby to spojlerowanie mocno nieuczciwe, a ponadto – tutaj to wszystko nie jest... aż tak bardzo proste. Chociaż – może lepiej napisać, że bohaterem tego musicalu jest Historia, która lubi być pisana na nowo, z której świat wybiera tylko to, co wygodne, która – jakkolwiek to zabrzmi – lubi się powtarzać. Więc nieznoszących nostalgii informuję, że kaliski spektakl jest o tym, co tu i teraz, z odniesieniami do współczesności, które zwykle w teatrze wybrzmiewają jak tania publicystyka, w tym wypadku jednak proszę się nie lękać, bowiem libretto napisano z talentem, pewną lekkością i szacunkiem dla inteligencji także bardziej wymagającego widza.
Mam jednak do tego spektaklu jedną uwagę, kilkadziesiąt pierwszych minut jest po prostu słabych, coś nie zadziałało, aktorzy byli jakby z boku, może to stres premiery, może świadomość, że rękawica jest naprawdę ciężka, a zespół nienawykły do grania musicali jednak ją podnosi. Aż tu nagle rozbrzmiewa fantastycznie napisany i świetnie pokazany song Sekretarza o śpiącym Jabłońskim, potem song Kobylaka czy o wylanej Prośnie, i - jakbyśmy się przenieśli do zupełnie innej, dużo lepszej rzeczywistości.

Akt drugi był energetyczny, przebojowy, ze świetnym finałem – a raczej finałami, bo naliczyłem ich kilka, co akurat w tym wypadku mi nie przeszkadzało, bo rewelacyjnie zaśpiewaną Bella Ciao twórcy jakby antycypowali najbliższe wydarzenia w kraju.

 
2019, kwiecień, 39. Warszawskie Spotkania Teatralne
7 MINUT

David Desola

Reż. Adam Biernacki

Premiera 4 listopada 2018 

Ostatni tydzień Bezana (Maciej Grzybowski) w pracy, po 30 latach w magazynie odchodzi na emeryturę. Na przeszkolenie przychodzi jego następca, młody chłopak Fok - cóż to za imię? (Jakub Łopatka) i jesteśmy świadkami – powiedzmy – przekazywania obowiązków. Jak się okaże magazyn ów ma pewne tajemnice…

Wydaje mi się, że czytanie tego tekstu tylko jako zderzenia „młodego ze starym” mocno go zubaża i jednak czyni trochę efekciarskim. Dlatego te różne światy naszych bohaterów są jedynie pretekstem, do opowieści o… atawizmach, o przyzwyczajeniach, niekiedy mało sensowych, ale jednak nieusuwalnych; o ceremoniach, których istnienie trudno wytłumaczyć, a bez których byłoby pusto, także - o tych, co zmieniają świat i tych, co się doń dostosowują.

To jest spektakl także o naszej codzienności, o naszych pracach, często nawet w galopującym kapitalizmie bezsensowych i niepłodnych, które jednak wykonujemy, bo „jakoś trzeba żyć”, bo „jest jak jest”. I mimo tego jakoś próbujemy być szczęśliwi, co niekiedy wychodzi, a niekiedy nie. Może po prostu trzeba zamknąć oczy i robić swoje? Tak jak mrówki, ten trzeci bohater przedstawienia?

No może.

 

2017, wrzesień

NOCE I DNIE (TOM VI: NIE WIEM, O CZYM JEST JUTRO)

na podstawie Marii Dąbrowskiej

reż. Sebastian Majewski

premiera 8 kwietnia 2017

Barbara Niechcic - tak po ludzku - potrzebowała w alkowie dawki solidnego mocnego seksu. Niestety, najbardziej zainteresowany, czyli Bogumił – nigdy się o tym nie dowiedział, gdyż nie zdradziła mu tego pragnienia. I był łagodny jak baranek, można sobie wyobrazić, że jakoś nieledwie poetycko spłodził czwórkę młodych Niechciców. Nie doszukamy się na szczęście analizy i skutków freudowskiej frustracji u Barbary, bo kaliski spektakl najbardziej jest o tym, że na całe nasze życie ma wpływ to, co mówimy, ale także -  to, co przed światem i najbliższymi ukrywamy. 

Wydaje się, że jednym z głównych bohaterów przedstawienia są nenufary. Właściwie nie znikają ze sceny, pojawiają się na weselu, na pogrzebie, przy zaręczynach. Po prostu są. Tak, jakby tylko one wiedziały, co będzie i o czym będzie jutro – nieco w nawiązaniu do podtytułu spektaklu. Jakby zawsze tej biednej Barbarze (ale i Bogumiłowi) przypominały o ich niespełnieniu, o niewykorzystanych szansach i możliwościach. 

Nieco bezczelne pokazanie pięciotomowej historii Niechciców w ciągu dwóch godzin spektaklu jest czymś bardzo brawurowym. Ale i Sebastianowi Majewskiemu i Tomaszowi Jękotowi udało się to i z wdziękiem, i z szacunkiem do powieści. 

Zainteresowanym licealistom radzę jednak przeczytać oryginał, bo po pierwsze – to piękna książka, a po drugie – panie polonistki lubią pytać o chwast, z jakim walczyli Niechcicowie. 

A to napomknienie zaledwie o perzu może umknąć.

 

2017, kwiecień - 37. Warszawskie Spotkania Teatralne

NAJGORSZY CZŁOWIEK NA ŚWIECIE

na podst. Małgorzaty Halber

reż. Anna Smolar

premiera listopad 2016

Po obejrzeniu tego spektaklu obiecałem sobie, że już nigdy nie będę czytał recenzji przed zobaczeniem przedstawienia. Bo przeczytałem, poukładałem sobie w głowie – czyli nastawiłem się, a potem odnosiłem dojmujące wrażenie, że pomyliłem w Dramatycznym sale i wylądowałem na czymś innym.

Nie jest to bowiem rzecz – jak pisano – o kobiecym alkoholizmie, czy też o tabu z nim związanym. A w ogóle to jest jakieś tabu? Najgorszy człowiek na świecie bowiem jest spektaklem o niemożności wystawienia spektaklu o kobiecym alkoholizmie, a to zupełnie co innego. 

Anna Smolar książkę Małgorzaty Halber potraktowała tylko jako bazę, wiele kwestii aktorzy improwizowali. Niestety, było to widać, choćby - niemrawa rozmowa z widzami o skojarzeniach była zdecydowanie za długa, jakby aktorka wahała się ją skończyć czy też doprowadzić do puenty. 

Uwag mam więcej, ale co innego istotne - wszystko to spłynęło po mnie jak po kaczce, ani nie obeszło, ani nie zdenerwowało, ani zirytowało. Z ulgą jedynie odnotowałem fakt, że spektakl skończył się 10 minut przed czasem.